nieuws

Interview Kevin MAMBELE

Ik ben muzikant en DJ. Één van mijn beste souvenirs is een avond in de Kumiko, een café in de Dansaertwijk. Ik had voor de eerste keer de platen van mijn pa meegebracht. Da’s Congolese rumba uit die periode, Dr Nico enz. Dat heeft heel goed gewerkt, de mensen waren echt mee. Het publiek was heel gemengd, dat is ook typisch Brussel. Om mensen te zien dansen op de platen van mijn vader was heel speciaal. Hij heeft heel veel platen bijgehouden uit zijn jeugd en daarmee heb ik ook veel van die muziek gehoord tijdens mijn jeugd. Dr. Nico, Pepe Kale, Franco Rochero… Dus echt de typische Congolese muzikanten.

Ik vind dat de standbeelden niet moeten worden weggehaald of “onder het tapijt geschoven moeten worden”. Er moet een context worden voorzien, door bijvoorbeeld een permanente expositie. Onderwijs is in deze heel belangrijk: het is meer een strijd om onderwijs dan die van Congolezen tegen Belgen. We vergeten dat Leopold II in zijn tijdperk ook niet echt een geliefde koning was. Toen hij werd begraven zijn de Belgen niet eens komen opdagen. Dat is net mijn punt: onderwijs primeert boven alles eigenlijk. Dus om terug te komen op de standbeelden: ze mogen eraf maar dan wel met een deftige uitleg, waarom, hoe, wat… Dat het goed omkaderd is. Maar zonder uitleg is het ook niet goed, de boodschap en de doelstelling van de mensen die het eraf halen moet ook duidelijk meegegeven worden aan de volgende generaties. 

De Congolese aanwezigheid vieren kan door de eer van de Congolezen te herstellen, in de zin dat we op een eerlijke manier omgaan met de Congolese cultuur, wat ze hebben meegemaakt. Hoe mensen tegenwoordig kijken naar Congolezen is niet veel veranderd sinds de koloniale tijden. Dus ik zou willen dat onze aanwezigheid gevierd wordt op een manier dat de Congolezen zich écht gewaardeerd voelen. 

Hilde: Er zijn nog altijd dingen die mij verrassen. Ik kan me dus echt niet voorstellen dat… Maar ik weet ook wel dat dat niet representatief is. Maar ik ken niemand die zou neerkijken op zwarte mensen…

Kevin: Maar misschien is dat niet bewust, ook op politiek vlak bijvoorbeeld.

Hilde: Maar u bent de enige die het kan weten, want ik ben het niet en kan het dus niet ervaren. Als u zegt dat het nog zo is, dan is dat zo eh?

Kevin: Moest ik u de vraag stellen, zou u het zien zitten om uw huidskleur te veranderen om een zwarte persoon te zijn? Als het antwoord nee is, dan weet je dat er eigenlijk maatschappelijk iets mis is met de condities waarin zwarte mensen leven op deze wereld.

Hilde: ik zou niet onmiddellijk nee zeggen, want het idee van een zwarte vrouw, zou ik eigenlijk wel… Ik vind dat wel…

Kevin: Het is misschien hard wat ik ga zeggen maar heel veel zwarte vrouwen worden ook geseksualiseerd, als een seksueel object beschouwd.

Hilde: Ja dat snap ik. Maar iets anders is dat het voor blanke vrouwen vanaf een bepaalde leeftijd moeilijker is om ouder te worden. Ik denk dat er in de zwarte gemeenschap meer respect is voor ouderen.

Kevin: dat is ook een kwestie van mentaliteit maar het is waar in grote lijnen dat Afrikanen meer respect vertonen voor hun ouderen. Maar zoals overal heb je in Europa ook verschillen in bepaalde culturen.

Hilde: ja ik zou denk ik als ik 70 of 80 jaar oud ben liever een zwarte vrouw zijn (lacht).

Kevin: (lacht) omgekeerde vitiligo zoals Michael Jackson, zou wel grappig zijn