nieuws

Interview Dido LAKAMA

Zestig jaar onafhankelijkheid, welke gevoelens roept dat bij u op?

Dertig juni is een symbolische datum die het offer van Lumumba en zijn strijdgenoten in herinnering brengt. Het herinnert me eraan dat ik geboren ben in een ver land dat veel geleden heeft. .Het is een gelegenheid om vragen te stellen met betrekking tot onze identiteit, wat betekent het om Congolees te zijn.Met Change organiseren wij evenementen waarop ze kennis maken met onze geschiedenis, onze cultuur, onze muziek. Het is belangrijk dat mensen beseffen dat Congo bestond voor kolonisatie dat , wij een rijke geschiedenis hebben en dat tonen wij met behulp van onze artiesten..Dertig juni is voor Congolezen die in België wonen een gelegenheid om te laten zien wie we werkelijk zijn. 

Op 30 juni gaan wij proberen de link te leggen tussen Congo en België. Matongé is geïnspireerd op een echte wijk in Kinshasa en we zullen repo’s draaien in beide wijken. Er zullen ontmoetingen zijn met verschillende burgemeesters zoals die van Elsene, want het is dankzij hem dat we Place Lumumba hebben. Ook met burgemeester Kompany. Er zullen debatten zijn met een achtergrond van Congolese muziek.

Wat zijn uw mooiste herinneringen in Brussel?

Ik ben hier geboren en opgegroeid, ik ben gewend aan Brussel. Het is een stad  waar het lelijke en het mooie naast elkaar bestaan:: je kunt er zeer open mensen ontmoeten, maar ook zeer gemene. Ik zou Brussel moeten verlaten om het te missen Het is een gewoonte, ik heb geen bepaald souvenir. 

Hoe zou u Brussel beschrijven aan Congolezen die elders wonen?

Het hangt ervan af aan wie ik spreek. Voor veel mensen met wie wij in contact komen is Brussel een kleine stad.  Ik beschouw mezelf als Belg maar ook als Congolees. Het is interessant om te zien hoe de mensen van de diaspora zich verhouden tot Congo.

Ik geloof dat we op een kruispunt staan. We zullen een keuze moeten maken. Ofwel kiezen we voor extremen en scheiden de gemeenschappen zich van elkaar af. Ofwel komen we als gemeenschappen samen . Er zijn de afgelopen weken momenten geweest waarop in Londen, Parijs Brussel op hetzelfde moment samen kwamen om te demonstreren tegen racisme en politiegeweld. Het is mogelijk om samen te komen in een wereld waar iedereen aan zichzelf denkt.Ik hoop dat dat de toekomst is.Ofwel zijn we allemaal samen gelukkig ofwel ongelukkig.

Hoe zou u de Congolese aanwezigheid in Brussel graag gevierd zien worden?

Als ik de middelen had zou ik een eerbetoon organiseren voor de mensen die hun leven geofferd hebben opdat wij vrij zouden zijn. Er woedde hier een debat of het geoorloofd was om in tijden van Covid te gaan betogen, of dat risico’s inhield voor de gezondheid. Om dingen te veranderen moet je risico’s nemen. De geschiedenis leert ons helaas dat er zonder offers geen vooruitgang mogelijk is. 

Ik zou graag tonen wat het is Congolees te zijn. Change strijdt tegen racisme. Racisme, dat zijn stereotypen die doorgegeven worden. We moeten elkaar met frisse blik bekijken en elkaar de hand reiken. 

Wat is uw wens voor Congolese/Afrikaanse Brusselaars?

Dat ik een Congolees kan zijn die in Belgie woont. Dat niemand zich daar vragen bij stelt.