nieuws

Interview Anne WETSI MPOMA

Voor mij staan 60 jaar onafhankelijkheid van Congo voor de herdenking van een semi-overwinning. Uit minachting voor de mensen die in Oost-Congo sterven om kobalt en coltan te winnen, stoffen die gebruikt worden in elektrische autobatterijen. He raakt mij op dezelfde manier als wanneer ik voor een standbeeld van Leopold II sta en ze zeggen “Denk groen en kies de elektrische auto”. Tegen wie hebben we het over duurzaamheid ? Voor de Congolese bevolking is het onmogelijk om zo’n campagnes te accepteren. Wat er in Oost-Congo gebeurt, is ook voor ons een bezorgdheid.  

Een recente goede herinnering aan Brussel is die van afgelopen zondag tijdens de Black Lives Matter demonstratie. Ik was erg ontroerd. Het was een ongelooflijk moment. Ik moest echt mijn tranen in bedwang houden. Om zoveel mensen op straat te hebben, de samenkomst, en om al deze mensen te zien lopen, en we liepen allemaal met hetzelfde doel, als een processie, het was geweldig. 

Een andere herinnering aan het Poelaertplein is het James Brown-concert van iets meer dan 20 jaar geleden. Het was een gedenkwaardig moment, dé figuur van de soul muziek. Toen ik opgroeide waren de enige zwarte mensen die je op TV zag geen Afrikanen. Ja, er was Mobutu, maar verder waren het Amerikaanse muzieksterren.

Het soort dialoog dat ik wil aangaan met de mensen die in Kinshasa wonen, is bijvoorbeeld dat ze, afgezien van het materiële comfort dat voor verhoudingsgewijs meer mensen hier toegankelijk is, geen idee hebben hoe gelukkig ze zijn om op te groeien zonder dat ze hun huidskleur in twijfel hoeven te trekken. Deze luxe is echt niet te verwaarlozen in de identiteitsconstructie van een persoon.

Vandaag lijkt het me dat de Congolezen hun vuist op tafel moeten leggen en moeten zeggen: “Vandaag gaan jullie ons laten uitspreken en ons lot in eigen handen laten nemen. Want tijdens familie etentjes vertelt mijn moeder soms een anekdote over haar kindertijd, en ik moet op dat moment leren dat mijn ooms onmenselijk werden behandeld, dat ze geslagen konden worden omdat ze niet genoeg rubber hadden meegebracht. Het beeld daarvan is nog steeds ongelooflijk voor mij. En dat is het verband dat ik door mijn familie heb met dit land ! Laat de Congolezen dus alstublieft zelf kiezen hoe ze hun onafhankelijkheid gaan vieren. Ik denk dat het een vreugdevolle gebeurtenis zal zijn.